Karanlığın ortasında duruyorum. Ortasından çıkıp mavi beyaz kareli örtü olmak istiyorum. Kimse beni tanımıyor. Her gün farklı bir yüzle uyandığım için olmalı… Farklı yüzlerimin en içinde çizgili ve yaralı defterler var. Çizgilerini sevmiyorum.
Pencereden başımı uzatıyorum, başım uzadıkça yere doğru, kalbim genişliyor…
Genişleyen kalbimle ne yapacağımı bilebilsem bu kadar yabancı gelmeyecek ayaklarım.
Ayaklarımı sevebilsem bu kadar yabancı gelmeyecek dünya…
Kayıtlar
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder